De grootste angst van m’n moeder en vader was, dat ik, net als hun vorige kindje, binnen een aantal uur zou overlijden.

Dus de zwangerschap van mij was zeer gewenst, maar ook heel beladen: verdriet om de dood van het vorige kindje en angst of het nu wél goed zou gaan. Een periode met blijdschap, maar ook stress.

Dat moet ik gevoeld hebben als klein baby’tje, zo één met mijn moeder in de baarmoeder. Toen ik bijna geboren zou worden, heeft mijn moeder met alle kracht geprobeerd dat tegen te houden: ‘Blijf hier binnen, hier ben je veilig’.
Ze heeft het laatst letterlijk aan me verteld: ‘Ik was toen zo in paniek, ik wilde niet dat je geboren zou worden.’

Het is niet wat het lijkt. We laten vaak niet het achterste van onze tong zien.

‘Het gaat prima’ (terwijl we doodmoe zijn).
‘Leuk, de stiefkinderen komen zo’ (terwijl we er helemaal geen zin in hebben).
‘Ja hoor, het gaat goed met ons’ (terwijl we net ruzie gemaakt hebben).
‘Druk, druk, druk op het werk’ (terwijl we met smart op klanten wachten).
‘De vakantie is super!’ (terwijl het te warm, te druk en te veel gedoe is).

‘Mama was gelukkig voordat jij kwam, weet je dat?’
Dat zei de moeder van Kevin toen hij 3 jaar was.

We need to talk about Kevin. Toen Pierre Bokma dit in augustus 2024 als Zomergast-film koos, werd ik meteen getriggerd. Acht jaar eerder had ik hem al gezien. Indrukwekkend en angstaanjagend, ik sliep er een aantal nachten slecht van.

Daar zit ze. Joke, 58 jaar, moeder van drie volwassen zoons. Een beetje in elkaar gedoken op de stoel, waardoor ze nóg kleiner lijkt. Schoorvoetend vertelt ze dat ze moeite heeft met het maken van contact. Ze heeft weinig zelfvertrouwen en voelt zich minderwaardig aan anderen, ook in het contact met haar zoons. Ze heeft er dagelijks veel last van.

Spannend

De week hiervoor heeft ze aangegeven dat ze door middel van een individuele familieopstelling wil onderzoeken waar dit vandaan komt. Super spannend vindt ze het, maar ze wil nu eindelijk duidelijkheid. 

Verschillende leeftijdsfases

Ik vraag haar om intuïtief een vloertegel voor zichzelf te pakken en in de ruimte te leggen. Vervolgens doe ik de suggestie om in een halve cirkel vóór zich, stuk voor stuk vloertegels voor haar verschillende leetijdsfases neer te leggen. Dus: haar tijd in de baarmoeder van haar moeder, haar babytijd, zichzelf als kleuter, zichzelf als schoolkind, puber, jongvolwassene en als oudere volwassene.

Kort geleden was ik bij een bijeenkomst van ‘Broederziel’ een organisatie voor en door mensen die een broer of zus verloren zijn. Ik hoorde ontroerende verhalen over geliefde zussen en broers (groot en klein) die er nu niet meer zijn.

Het leek mijn verhaal

Zelf werd ik geraakt door het verhaal van iemand wiens broertje overleden was, heel kort na de geboorte. Het had mijn verhaal kunnen zijn: mijn oudste broertje is ook binnen een dag na de geboorte overleden.

Lees verder →